اگه چشمات رنگه خوابه

من می خوام از خواب نپرم

عمری....

عشقتو از یاد نبردم

عمری....

دلم بارون میخواد...بارون

خدا عشق هست و عشق خداست!

یک نقطه بیش بین رحیم و رجیم نیست

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کند

اب طلب نکرده همیشه مراد نیست

گاهی بهانه ایست که قربانی ات کند

...

!!دارم این روزها رو بالا میارم!!

نه از اغاز چنین رسمی بود

                         و نه فرجام چنین خواهد شد

                         که کسی جز تو ..تو را بشناسد

و تو در راه رسیدن به خودت تنهایی...

انگاه که بغض غرور او را در استانه نیایش بر پهنای سجاده اش شکست

کاش می دانستم چگونه...چگونه خدا تاب می اورد این همه اندوه را؟؟

به حباب نگران لب یک رود قسم

و به کوتاهی ان لحظه شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

انچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگر

تو به اینه...نه اینه به تو خیره شده است

تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید

و اگر بغض کنی اه از اینه دنیا که چها با تو خواهد کرد

گنجه دیروزت پر شد همه از حسرت و اندوه و چه حیف

بسته های فردا همه ای کاش ای کاش

ظرف این لحظه ولیکن خالیست

ساحت سینه پذیرای چه کس خواهد بود

غم که از راه رسید

در این سینه بر او باز مکن

و یادت باشد تا خدا فقط یک رگ گردن باقیست!

هر چه کردم دیدی و هر چه بخشیدی و عفو کردی ندیدم

خدای من یک سال گذست و چهار فصل

هراسان شدم پناهم دادی..بیمار شدم شفایم دادی

ارامش و امنیت که رسید طبیب و پناه را از یاد بردم

خدای من یک سال گذشت و چهار فصل و دوازده ماه

پی تقدیری نیکو..پرسان می گشتم

شب قدر مرا خواندی بر سر خوانی پر از عشق و معرفت تا طلوع فجر گریستم و دستان ملتمسم

به اسمان بلند بود.

قلم رحمتت بر صحیفه بی تقدیرم خواست که بنگارد تقدیر نیکویی را

هیهات!

با افتاب فردایش تقدیری دیگر را جست و جو کردم  و بار دیگر ارزوی خیسم خشکید و بر باد رفت

خدای من..یک سال گذشت و چهار فصل و دوازده ماه و سیصد و شصت و پنج روز

هر روز بر سجاده عبادت به رسم عادت زانو می زدم که ذکر تو گویم

پیشانی بندگی بر تربت ان نازنین می نهادم و بندگی هزاران معبود دیگر می کردم و

لحظه لحظه اش معبود یگانه را از یاد می بردم

خدای من..یک سال گذشت و چهار فصل و ....

چه می گویم؟!

خدای من سال ها گذشت..ده..پانزده...بیست و سه سال

هر چه کردم  دیدی و هر چه بخشیدی و عفو کردی ندیدم

خدای من..چگونه است که همچنان دوستم داری و به محبت من خوانی؟

چگونه است که رهایم نمی کنی؟

چگونه است که هرگز از تو ناامید نمی گردم؟

این چه رسم خدایی است؟

خدای من اوای ملکوتی یا مقلب و القلوب و الابصار می اید

تو مرا می خوانی که بخوانمت؟

این منم که با حسرت سال های رفته یا مدبر الیل و النهار

این منم با هزاران امید به سال های پیش رو یا محول الحول و الاحوال

خدای من بندگی ام را بپذیر ..التماس مرا بشنو حول حالنا...حول حالنا...حول حالنا

خدای من ارزویم چه شد؟الی احسن الحال

خوب من..بوی عطر تحویل می اید

چه مبارک تقدیری!